Guilhem II

 Dimenge, lo 4 abril: un jorn resplendent de solelh mai naut dins lo cèl que dempuèi lo solstici d'estiu, d'èr agut e redolent dels bosques. Daissèri la bicicleta al costat de la pista, cambièri de calçaduras, e m'acaminèri en amont vèrs ... sabiái pas ben çò. Mai naut. Per veire; per descobrir quicòm, per trobar una aventura, benlèu per me perdre e me retrobar. Foguèt un endrech ben convenent per aquò. Sumène en reireplan Euforba characias  Euse florissent Lo camin escalabrós s'estrechiguèt de mai que lo vejaire s'espandiguèt. Traversèri de ranuras de clapasses penjadas en equilibri entre la gravitat e la penda; tornèri dintrar jos las ombretas d'euses que las flors blancas venguèron de se dobrir la quita matinada.  De mai e mai naut, impossible de saber si lo camin que seguiguèri foguèt lo d'òmes o de bestias, levat que d'aicí d'ailà se quilhèt un molonet de pèires d'un biais que la natura sola sap pas far. Segur, qualqu'unes avián ja passa...

 Me mancava de lenha per la chiminèia. Cada nuèch e cada jorn me fasiái un fuòc pel caufejar lo membre principal de mon apartament a Ganges, e pauc a pauc lo molon dins la cava veniá mai magre. Finalament, èra divendres, foguèt camin a Sumène, per ne crompar un estèr d'ausina e de fageda. La ròta foguèt polida, e novela, per ieu -- aviái jamai pres aquela carrièra, e foguèri un pauc sospres de daissar tant lèu la valada d'Erau per seguir lo riu mai estrech e prigond de Rieutord.  A Sum ène, carguèri ma veitura de lenha, e puèi explorèri lo vilatge a pè. Los primièrs abitants bastiguèron lors ostals e lor fortalesa dins lo sègle X. Un pont remonta al sègle XIII.  I a dos flumes que convergisson ont èran los primièrs bastiments: lo Rieutord e lo mai pichon Pecodier, puslèu un ruisset, mas fòrça vièlh tanben. Quin sap quant de mond abitèron aquel val e aquelas aigas avant l'istòria escricha? Cossí li apelavan, los flumes, los òmes d'i a 20,000 ans? Ont anavan, eles, per ce...